Dynamo Kijów – Walery Łobanowski

Dynamo Kijów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Question book-4.svg
 Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji od 2010-03.
Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.
Dynamo Kijów
Pełna nazwa Футбольний Клуб «Динамо» Київ
Przydomek біло-сині (biało-niebieskie)
chluba Ukrainy
Barwy          
Data założenia 1927
Adres ul.Hruszewskoho 3
01001 Kijów
Stadion Stadion Dynamo im. W.Łobanowskiego, Stadion Olimpijski
Liczba miejsc 16 900, 69 000
Prezes(i) Ukraina Ihor Surkis
Trener Rosja Walerij Gazzajew od 2009[1]
Liga Premier-liha
Rozgrywki Premier-liha
Puchar Ukrainy
Puchar Mistrzów
2009/10 2 miejsce
2008/09 1 miejsce
Debiut w najwyższej lidze 1992
Sukcesy 13 × Mistrz Ukrainy
9 × Puchar Ukrainy
4 × Superpuchar Ukrainy
2 × Puchar Zdobywców Pucharów
1 × Superpuchar Europy
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa klubu

Dynamo Kijów (ukr. Футбольний Клуб «Динамо» Київ, Futbolnyj Kłub "Dynamo" Kyjiw, ros. Футбольный Клуб «Динамо» Киев, Futbolnyj Kłub "Dinamo" Kijew) – ukraiński klub piłkarski z siedzibą w Kijowie, założony w 1927, najbardziej utytułowany ukraiński klub, wielokrotny mistrz ZSRR i niepodległej Ukrainy, dwukrotny zdobywca europejskiego Pucharu Zdobywców Pucharów.

Występuje w rozgrywkach ukraińskiej Premier Lihi.

Spis treści

[edytuj] Historia

[edytuj] 1927-1946

Klub sportowy Dynamo Kijów powstał 13 maja 1927 jako Kijowskie Proletariackie Stowarzyszenie Sportowe "Dynamo" (ros. Киевское пролетарское спортивное общество «Динамо», Kijewskoje proletarskoje sportiwnoje obszczestwo "Dinamo")[2].

5 kwietnia 1928 z inicjatywy naczelnika Okręgowego Oddziału OGPU w Kijowie Semena Zapadnego zaczęto formować drużynę piłkarską. Jego zastępca Siergiej Barminski rozpoczął od rekrutowania do zespołu funkcjonariuszy OGPU oraz piłkarzy innych kijowskich drużyn. Pierwszy oficjalny mecz odbył się 17 lipca 1928, a przeciwnikiem była drużyna Dynamo Odessa (2:2). W lipcu 1928 Dynamo gościło mistrzów Moskwy – drużynę Dynamo Moskwa (2:6). W 1929 Dynamo rozegrało pierwszy mecz międzynarodowy z austriacką drużyną robotniczą.

W pierwszych latach istnienia klubu, do momentu utworzenia I ligi ZSRR, klub występował w rozgrywkach Towarzystwa Sportowego "Dynamo".

W 1936 Dynamo Kijów wystartowało w rozgrywkach I ligi Radzieckiej w najwyższej klasie rozgrywkowej – grupie A. Mecz otwarcia sezonu rozegrano 24 maja 1936 na stadionie przy Alei Petrowskiej w Kijowie. Gospodarze ulegli piłkarzom Dynama Moskwa 1:5. Pierwszą bramkę dla Dynama Kijów w historii rozgrywek I ligi ZSRR zdobył Mykoła Machynia. W pierwszym sezonie zespół z Kijowa uzyskał drugie miejsce.

W latach 1937-1941 przebudowano kijowski Stadion Czerwony. Nadano mu wówczas nazwę Stadion Republikański.

Po rozpoczęciu wojny w 1941 większość piłkarzy zmobilizowano do wojska. Jeńcami wojennymi zostali Ołeksij Kłymenko, Mykoła Korotkyh, Iwan Kuźmenko, Mykoła Trusewicz. Po wyjściu z niewoli razem z innymi piłkarzami z Kijowa w zakładzie piekarskim zorganizowali drużynę Start Kijów. W 1942 piłkarze rozegrali dziewięć meczów towarzyskich. Później trafili do obozu koncentracyjnego, w którym stracono: Ołeksij Kłymenko, Iwan Kuźmenko, Mykoła Trusewicz. Mykoła Korotkych jako funkcjonariusz NKWD został zamordowany przez Gestapo.

[edytuj] 1946-1961

Po zakończeniu wojny wrócili do drużyny tylko Anton Idzkowski, Mykoła Machynia, Makar Honczarenko. W 1946 Dynamo zajęło przedostatnie miejsce i według regulaminu miało spaść do niższej ligi. Jednak ze względu na wielkie straty podczas wojny drużynę pozostawiono w lidze.

Od 1946 do 1951 dziewięciokrotnie zmieniano trenera. Dopiero od 1951 roku, kiedy zaproszono szkoleniowca Olega Oszenkowa, drużyna zaczęła odnosić oczekiwane sukcesy. Już w następnym sezonie (1952) klub zdobył drugie miejsce po raz drugi w historii, a w 1954 roku pierwszy Puchar ZSRR w piłce nożnej.

W 1961 roku przyszedł kolejny sukces. Dynamo Kijów na czele z Wiaczesławem Sołowiowem został Mistrzem ZSRR. Pierwszy raz klub spoza Moskwy osiągnął podobny sukces.

[edytuj] 1962-1975

W radzieckiej piłce nożnej nastąpiła era Dynama Kijów. W 1964 roku klub prowadzony przez Wiktora Masłowa zdobył kolejny puchar kraju. Jako pierwszy radziecki klub wystartował w europejskich Pucharach. 2 września 1965 roku zespół zadebiutował w Pucharze Zdobywców Pucharów pokonując na wyjeździe irlandzki Coleraine (6:1).

W 1966 klub znowu wygrał Puchar Związku Radzieckiego a w 1966, 1967, 1968 tytuł Mistrza ZSRR. 20 września 1967 roku w Glasgow Dynamo Kijów zadebiutował w Pucharze Europy Mistrzów Klubowych, najpierw wygrywając z miejscowym klubem Celtic (2:1, 1:1,) a w następnej rundzie przegrywając z Górnikiem Zabrze (1:2, 1:1). W 1971 roku zdobywa już 5. mistrzostwo kraju.

W listopadzie 1973 roku trenerem został "Wielki Mistrz" Walery Łobanowski. Już w następnym, 1974, roku klub wygrał rozgrywki I ligi ZSRR oraz zdobył Puchar ZSRR.

W 1975 roku Dynamo ponownie zdobył tytuł mistrzowski I ligi radzieckiej oraz odniósł pierwszy wielki sukces na arenie międzynarodowej – Pucharze Zdobywców Pucharów i Superpucharze UEFA. Piłkarz Dynama Ołeh Błochin otrzymał Złotą Piłkę od France Football.

[edytuj] 1976-1991

Po triumfie 1975 Dynamo uzyskuje Mistrzostwo ZSRR jeszcze w roku 1977, 1980, 1981, a w 1978 i 1982 Puchar ZSRR. Przez ten czas nie odnosi sukcesów w pucharach europejskich.

Już w następnym 1985 roku klub został mistrzem ZSRR oraz zdobył kolejny Puchar ZSRR. Klub po raz drugi zdobył Puchar Zdobywców Pucharów. Następny piłkarz Dynama Ihor Biełanow otrzymał Złotą Piłkę od France Football (1986). Rok później drużyna znowu została Mistrzem ZSRR, a w 1987 zdobyła Puchar ZSRR.

W 1990 roku Dynamo Kijów w Mistrzostwach ZSRR zdobył ostatni, 13. tytuł Mistrza ZSRR oraz po raz dziewiąty Puchar ZSRR.

Dynamo Kijów nigdy nie spadło z najwyższej klasy rozgrywkowej Mistrzostw ZSRR (Dynamo Moskwa również osiągnęło podobny sukces).

[edytuj] 1992-2002

Po rozpadzie ZSRR w 1991, klub zaczął swoją przygodę w nowo utworzonej lidze ukraińskiej. W finale play-off Dynamo Kijów przegrał z Tawriji Symferopol 0:1. Potem dziewięć razy z rzędu został Mistrzem Ukrainy.

W 1993 klub przejął na własność Hryhorij Surkis. Nowy właściciel zbudował nową bazę klubu w Koncza-Zaspie, oraz zmodernizował jego infrastrukturę. W 1996 roku Hryhorij Surkis, po wybraniu na stanowisko prezesa Zawodowej Ligi Piłkarskiej Ukrainy, zrzekł się stanowiska prezesa Dynama Kijów na rzecz swojego młodszego brata, Ihora.

W połowie lat 90' Dynamo zaczęło odnosić sukcesy w rozgrywkach europejskich. Doszedł do 1/4 finału w Lidze Mistrzów UEFA sezonu 1997/1998 oraz do półfinału rok później. Po tych sukcesach klub sprzedał swoich liderów do czołowych klubów europejskich. Andrij Szewczenko trafił do A.C. Milanu, Serhij Rebrow do Tottenham Hotspur, Ołeh Łużny do Arsenalu Londyn.

W maju 2002 roku podczas ligowego meczu z klubem Metałurh Zaporoże trener drużyny Walery Łobanowski dostał ataku serca i zmarł. Klub po nieprzerwanym dziewięcioletnim paśmie sukcesów został zdetronizowany przez klub z górniczego Doniecka – Szachtar.

[edytuj] 2002-2007

Nowym renerem został Ołeksij Mychajłyczenko. W latach 2003 i 2004 Dynamo zostało Mistrzem Ukrainy; poza tym w 2003 zdobyło także krajowy puchar, a w 2004 Superpuchar. Po tych sukcesach kolejnym trenerem został Jożef Sabo, a rok później zastąpił go Łeonid Buriak. Wtedy rozpoczął się okres słabej gry w Lidze Mistrzów – najpierw w 2005 klub nie zakwalifikował się do fazy grupowej, a w sezonie 2006/07 pod wodzą nowego trenera, Anatolija Demjanenko, nie wygrał żadnego meczu. W następnym roku było podobnie. Trenerem ponownie został Jożef Sabo, ale z nim klub również przegrał wszystkie 6 meczów w grupie.

[edytuj] 2008-

W styczniu 2008 pierwszy raz w historii klubu został zaproszony trener spoza Ukrainy – Jurij Siomin z Rosji. Latem tego samego roku Dynamo zakwalifikował się do fazy grupowej Ligi Mistrzów, pokonując w 3 rundzie kwalifikacyjnej Spartaka Moskwa po wygranej 4:1 zarówno w Moskwie i Kijowie.

W 2009 Dynamo pokonało w fazie pucharowej Pucharu UEFA Valencię, Metalist Charków i Paris Saint-Germain. W półfinale nie zdołało jednak wygrać z przyszłym zwycięzcą tych rozgrywek – Szachtarem Donieck. Mimo to w tym samym sezonie Dynamo zostało mistrzem Ukrainy, o 15 pkt wyprzedzając Szachtara, który zajął drugie miejsce.

W maju 2009 Jurij Siomin z przyczyn osobistych powrócił do Lokomotiwa Moskwa, a jego następcą został Rosjanin Walerij Gazzajew.

[edytuj] Sukcesy

[edytuj] Ukraina

[edytuj] ZSRR

[edytuj] Europa

[edytuj] Inne

  • Simple gold cup.svg Turniej Pokoju (Shenyang):
    • Gold medal with cup.svg Zdobywca (1x): 1990 (drużyna rezerwowa)

[edytuj] Piłkarze

  • Soccer ball.svg Napastnik Dynama Ołeh Błochin jest liderem klasyfikacji najskuteczniejszych (211 bramek) oraz piłkarzy z największą ilością występów (432 mecze) w lidze ZSRR.

[edytuj] Struktura klubu

Swoje mecze domowe klub rozgrywa na im. stadionie "Dynamo" im. Walerego Łobanowskiego, który jest położony w pięknym parku w centrum miasta, blisko brzegów Dniepru. Klub posiada również nowoczesny ośrodek treningowy w dzielnicy Koncza-Zaspa. Najważniejsze mecze są rozgrywane na 90-tysięcznym stadionie w należącym do miasta Narodowym Kompleksie Olimpijskim.

Dynamo Kijów utrzymuje także swoje własne szkółki piłkarskie dla dzieci i młodzieży, mające siedziby również w Kijowie. Rezerwowa drużyna Dynamo Kijów, inaczej zwana "dubl" (ukr. дубль), występuje w rozgrywkach Mistrzostw Ukrainy spośród młodzieży. Juniorskie drużyny są potocznie nazywane Dynamo-2 i Dynamo-3 występują w niższych ligach Mistrzostw Ukrainy. Andrij Szewczenko, jeden z najsłynniejszych byłych graczy Dynama, ukończył właśnie taką szkółkę.

[edytuj] Skład w sezonie 2010/2011

Stan na 7 lipca 2010[3]
Nr Pozycja Piłkarz
1 Ukraina BR Ołeksandr Szowkowski
2 Brazylia OB Danilo Silva
3 Brazylia OB Betão
4 Rumunia PO Tiberiu Ghioane
5 Chorwacja PO Ognjen Vukojević
6 Macedonia OB Goran Popow
7 Ukraina NA Andrij Szewczenko (kapitan)
9 Ukraina NA Andrij Jarmołenko
10 Ukraina NA Artem Miłewski (wicekapitan)
11 Brazylia NA André
14 Nigeria PO Frank Temile
17 Ukraina PO Taras Mychałyk
18 Argentyna PO Facundo Bertoglio
19 Ukraina PO Denys Harmasz
20 Ukraina PO Ołeh Husiew
21 Brazylia PO Gérson Magrão
Nr Pozycja Piłkarz
22 Ukraina NA Artem Kraweć
23 Finlandia PO Roman Eremenko
26 Ukraina OB Andrij Nesmaczny
30 Maroko OB Badr El Kaddouri
31 Ukraina BR Stanisław Bohusz
34 Ukraina OB Jewhen Chaczeridi
35 Ukraina BR Maksym Kowal
36 Serbia PO Miloš Ninković
37 Nigeria PO Ayila Yussuf
44 Brazylia OB Leandro Almeida da Silva
45 Ukraina PO Władysław Kałytwyncew
49 Ukraina NA Roman Zozula
71 Ukraina BR Denys Bojko
74 Ukraina BR Artem Kyczak
77 Brazylia NA Guilherme

[edytuj] Piłkarze na wypożyczeniu

Nr Pozycja Piłkarz
Francja PO Chahir Belghazouani (wypożyczony do Tours FC)
Ukraina OB Artem Butenin (wypożyczony do Wołyni Łuck)
Brazylia PO Carlos Corrêa (wypożyczony do Flamengo)
Bułgaria NA Atanas Czipiłow (wypożyczony do PFK Montana)
Ukraina OB Andrij Fartuszniak (wypożyczony do PFK Sewastopol)
Brazylia NA Guilherme (wypożyczony do CSKA Moskwa)
Rosja OB Andriej Jeszczenko (wypożyczony do Arsenału Kijów)
Ukraina PO Dmytro Korkiszko (wypożyczony do Arsenału Kijów)
Ukraina PO Pawło Ksionz (wypożyczony do PFK Oleksandria)
Brazylia PO Michael (wypożyczony do Flamengo)
Ukraina PO Andrij Oberemko (wypożyczony do Krywbasu Krzywy Róg)
Nigeria NA Emmanuel Okoduwa (wypożyczony do Kubania Krasnodar)
Ukraina OB Taras Pinczuk (wypożyczony do Zirki Kirowohrad)
Senegal OB Pape Diakhaté (wypożyczony do AS Saint-Étienne)
Ukraina OB Kyryło Petrow (wypożyczony do Krywbasu Krzywy Róg)
Brazylia OB Rodrigo (wypożyczony do Grêmio)
Łotwa NA Māris Verpakovskis (wypożyczony do Ergotelisa Iraklion)
Białoruś NA Andrej Warankau (wypożyczony do Krywbasu Krzywy Róg)

[edytuj] Piłkarze

Information icon.svg Osobny artykuł: Lista piłkarzy Dynama Kijów.

[edytuj] Trenerzy

Information icon.svg Osobny artykuł: Lista trenerów Dynama Kijów.

[edytuj] Rekordy klubu

[edytuj] Najlepsi strzelcy klubu

Stan na 27 lipca 2010.

# Piłkarz Bramki Lata występów
1 Związek Radziecki Ołeh Błochin 266 1969—1987
2 Ukraina Serhij Rebrow 163 1992—2000, 2005—2008
3 Uzbekistan Maksim Shatskix 142 1999—2009
4 Ukraina Andrij Szewczenko 105 1994—1999, 2009—
5 Związek Radziecki Wiktor Kanewski 85 1953—1964
6 Związek Radziecki Łeonid Buriak 83 1973—1984
7 Związek Radziecki Wiktor Kołotow 81 1971—1981
8 Związek Radziecki Wiktor Serebrianikow 79 1959—1971
9 Ukraina Wiktor Łeonenko 79 1992—1998
10 Związek Radziecki Andrij Biba 77 1957—1967
11 Związek Radziecki Wadym Jewtuszenko 75 1980—1988
12 Związek Radziecki Mychajło Koman 71 1949—1959
13 Związek Radziecki Pawło Wińkowatow 70 1941—1955
14 Związek Radziecki Wołodymyr Muntian 70 1965—1977
15 Brazylia Diogo Rincón 70 2002—2009
16 Białoruś Walancin Bialkiewicz 69 1996—2008
17 Związek Radziecki Ołeh Bazyłewicz 63 1957—1965
18 Związek Radziecki Anatolij Puzacz 63 1965—1973
19 Ukraina Artem Miłewski 60 2002—
20 Związek Radziecki Witalij Chmelnycki 60 1965—1972

[edytuj] Najlepsi strzelcy w najwyższych ligach ZSRR i Ukrainy

Stan na 27 lipca 2010.

# Strzelec Bramki Lata występów
1 Związek Radziecki Ołeh Błochin 211 1969—1987
2 Ukraina Serhij Rebrow 113 1992—2000, 2005—2008
3 Uzbekistan Maksim Shatskix 97 1999—2009
4 Związek Radziecki Wiktor Kanewski 80 1953—1964
5 Ukraina Andrij Szewczenko 70 1994—1999, 2009—
6 Związek Radziecki Wiktor Serebrianikow 70 1959—1971
7 Związek Radziecki Andrij Biba 69 1957—1967
8 Związek Radziecki Pawło Wińkowatow 65 1941—1955
9 Związek Radziecki Mychajło Koman 62 1949—1959
10 Związek Radziecki Wiktor Kołotow 62 1971—1981
11 Ukraina Wiktor Łeonenko 61 1992—1998
12 Związek Radziecki Wadym Jewtuszenko 59 1980—1988
13 Związek Radziecki Wołodymyr Muntian 57 1965—1977
14 Związek Radziecki Łeonid Buriak 57 1973—1984
15 Związek Radziecki Witalij Chmelnycki 54 1965—1972
16 Związek Radziecki Ołeh Bazyłewicz 53 1957—1965
17 Białoruś Walancin Bialkiewicz 51 1996—2008
18 Związek Radziecki Anatolij Puzacz 49 1965—1973
19 Związek Radziecki Anatolij Byszowiec 49 1963—1973
20 Brazylia Diogo Rincón 46 2002—2009

[edytuj] Najwięcej występów w najwyższych ligach ZSRR i Ukrainy

Stan na 27 lipca 2010.

# Piłkarz Mecze Lata występów
1 Związek Radziecki Ołeh Błochin 432 1969—1987
2 Związek Radziecki/Ukraina Anatolij Demjanenko 347 1979—1990, 1992
3 Ukraina Ołeksandr Szowkowski 334 1993—
4 Związek Radziecki Wołodymyr Weremiejew 310 1968—1982
5 Związek Radziecki Wasyl Turianczyk 308 1959—1969
6 Związek Radziecki Łeonid Buriak 304 1973—1984
7 Związek Radziecki Wołodymyr Muntian 302 1965—1977
8 Związek Radziecki Wiktor Serebrianikow 299 1959—1971
9 Związek Radziecki Wadym Sosnychin 291 1962—1973
10 Związek Radziecki Wołodymyr Bezsonow 277 1976—1990
11 Związek Radziecki Jewhen Rudakow 259 1964—1977
12 Związek Radziecki/Ukraina Ołeh Łużny 253 1989—1999
13 Ukraina Władysław Waszczuk 253 1993—2003, 2005—2008
14 Związek Radziecki Andrij Biba 247 1957—1967
15 Związek Radziecki Jożef Sabo 245 1959—1969
16 Związek Radziecki Wadym Jewtuszenko 245 1980—1988
17 Związek Radziecki Serhij Bałtacza 245 1977—1988
18 Ukraina Serhij Rebrow 242 1992—2000, 2005—2008
19 Ukraina Andrij Szewczenko 241 1994—1999, 2009—
20 Związek Radziecki Andrij Bal 240 1977—1988

Uwaga: czcionką pogrubioną wydzielono piłkarzy, którzy jeszcze grają w klubie.

[edytuj] Statystyka

[edytuj] Związek Radziecki

Sezon Rozgrywki Miejsce/ (Ilość drużyn) M. Z. R. P. B+ B- Pkt. Puchar Europa Uwagi
1936 (Wiosna) I (Grupa A) 2/(7) 6 4 0 2 18 11 14 3 pkt za zwycięstwo, 2 – remis, 1 – porażkę
1936 (Jesień) I (Grupa A) 6/(8) 7 1 3 3 16 19 12 1/32 finału 3 pkt za zwycięstwo, 2 – remis, 1 – porażkę
1937 I (Grupa A) 3/(9) 16 7 6 3 33 24 36 1/4 finału 3 pkt za zwycięstwo, 2 – remis, 1 – porażkę
1938 I (Grupa A) 4/(26) 25 15 6 4 76 35 36 1/16 finału 2 pkt za zwycięstwo, 1 – remis, 0 – porażkę
1939 I (Grupa A) 8/(14) 26 9 8 9 39 44 26 1/16 finału 2 pkt za zwycięstwo, 1 – remis, 0 – porażkę
1940 I (Grupa A) 8/(13) 24 6 9 9 32 49 21 Nie wystartował 2 pkt za zwycięstwo, 1 – remis, 0 – porażkę
1941 I (Grupa A) 8/(15) 9 4 2 3 16 14 10 Nie wystartował Rozgrywki nieukończone
1942 Rozgrywki nie odbyły się
1943 Rozgrywki nie odbyły się
1944 Rozgrywki nie odbyły się
1945 I (1 Grupa) 11/(12) 22 1 6 15 13 50 8 1/16 finału
1946 I (1 Grupa) 12/(12) 22 4 5 13 18 39 13 Półfinał
1947 I (1 Grupa) 4/(13) 24 9 9 6 27 31 27 1/4 finału
1948 I (1 Grupa) 10/(14) 26 7 6 13 32 50 20 1/4 finału
1949 I (1 Grupa) 7/(18) 34 17 6 11 48 47 40 1/8 finału
1950 I (Klasa A) 13/(19) 36 10 11 15 39 53 31 1/16 finału
1951 I (Klasa A) 8/(15) 28 9 9 10 43 39 27 1/8 finału
1952 I (Klasa A) 2/(14) 13 7 3 3 26 14 17 1/32 finału
1953 I (Klasa A) 8/(11) 20 6 5 9 21 26 17 1/8 finału
1954 I (Klasa A) 5/(13) 24 8 10 6 31 29 26 Zwycięzca
1955 I (Klasa A) 6/(12) 22 8 6 8 31 37 22 1/8 finału
1956 I (Klasa A) 4/(12) 22 7 10 5 32 31 24 Nie wystartował
1957 I (Klasa A) 6/(12) 22 8 7 7 30 30 23 1/8 finału
1958 I (Klasa A) 6/(12) 22 7 9 6 40 33 23 1/8 finału
1959 I (Klasa A) 7/(12) 22 6 8 8 26 33 20 1/16 finału
1960 (Wiosna) I (Klasa A, Podgrupa II) 1/(11) 20 13 2 5 46 23 28 Runda kwalifikacyjna
1960 I (Klasa A, Finał) 2/(6) 10 5 1 4 19 14 11 Nie wystartował
1961 (Wiosna) I (Klasa A, Podgrupa II) 2/(11) 20 12 5 3 41 19 29 Runda kwalifikacyjna
1961 I (Klasa A, Finał) 1/(10) 30 18 9 3 58 28 45 1/8 finału Wiosennne wyniki włączone do tablicy finalowej. Każda zakwalifikowana drużyna grała tylko z drużyną z innej wiosennej grupy
1962 (Wiosna) I (Klasa A, Podgrupa I) 1/(11) 20 14 5 1 44 20 33 Runda kwalifikacyjna
1962 I (Klasa A, Finał) 5/(12) 22 8 9 5 36 28 25 1/8 finału
1963 I (Klasa A, 1 Grupa) 9/(20) 38 16 12 10 68 48 44 1/8 finału
1964 I (Klasa A, 1 Grupa) 6/(17) 32 10 16 6 42 29 36 Zwycięzca
1965 I (Klasa A, 1 Grupa) 2/(17) 32 22 6 4 58 22 50 1/16 finału
1966 I (Klasa A, 1 Grupa) 1/(19) 36 23 10 3 66 17 56 Zwycięzca PZPK 1/4 finału
1967 I (Klasa A, 1 Grupa) 1/(19) 36 21 12 3 51 11 54 1/8 finału
1968 I (Klasa A, 1 Grupa) 1/(20) 38 21 15 3 58 25 57 1/8 finału PEMK 1/8 finału (2 runda)
1969 (Wiosna) I (Klasa A, Podgrupa I) 1/(10) 18 10 8 0 25 6 28 Runda kwalifikacyjna
1969 I (Klasa A, 1 Grupa) 2/(14) 26 16 7 3 37 13 39 1/4 finału PEMK bojkot rozgrywek europejskich
1970 I (Wysshaja grupa A) 7/(17) 32 14 5 13 36 32 33 Półfinał PEMK 1/8 finału (2 runda)
1971 I (Wyższa Liga) 1/(16) 30 17 10 3 41 17 44 1/8 finału
1972 I (Wyższa Liga) 2/(16) 30 12 11 7 52 38 35 1/8 finału
1973 I (Wyższa Liga) 2/(16) 30 16 8 6 44 23 36 Finalista PEMK 1/4 finału za 4 remisy – 1 pkt, za inne 4 remisy – 0 pkt
1974 I (Wyższa Liga) 1/(16) 30 14 12 4 49 24 40 Zwycięzca PU 1/8 finału (3 runda)
1975 I (Wyższa Liga) 1/(16) 30 17 9 4 53 30 43 1/4 finału PZPK Zwycięzca Zwycięzca Superpucharu UEFA
1976 (Wiosna) I (Wyższa Liga) 8/(16) 15 5 5 5 14 12 15
1976 (Jesień) I (Wyższa Liga) 2/(16) 15 6 6 3 22 16 18 1/4 finału PEMK 1/4 finału
1977 I (Wyższa Liga) 1/(16) 30 14 15 1 51 12 43 1/4 finału PEMK Półfinał
1978 I (Wyższa Liga) 2/(16) 30 15 9 6 42 20 38 Zwycięzca PU 1/32 finału (1 runda) -1 pkt za przekroczenie limitu remisów
1979 I (Wyższa Liga) 3/(18) 34 21 5 8 51 26 47 1/4 finału PEMK 1/8 finału (2 runda)
1980 I (Wyższa Liga) 1/(18) 34 21 9 4 63 23 51 Półfinał PU 1/8 finału (3 runda)
1981 I (Wyższa Liga) 1/(18) 34 22 9 3 58 26 53 1/4 finału PU 1/32 finału (1 runda)
1982 I (Wyższa Liga) 2/(18) 34 18 10 6 58 25 46 Zwycięzca PEMK 1/4 finału
1983 I (Wyższa Liga) 7/(18) 34 14 10 10 50 34 38 1/4 finału PEMK 1/4 finału
1984 I (Wyższa Liga) 10/(18) 34 12 13 9 46 30 34 1/8 finału PU 1/32 finału (1 runda) -3 pkt za przekroczone remisy
1985 I (Wyższa Liga) 1/(18) 34 20 8 6 64 26 48 Zwycięzca
1986 I (Wyższa Liga) 1/(16) 30 14 11 5 53 33 39 1/8 finału PZPK Zwycięzca Finalista Superpucharu UEFA
1987 I (Wyższa Liga) 6/(16) 30 11 10 9 37 27 32 Zwycięzca PEMK Półfinał
1988 I (Wyższa Liga) 2/(16) 30 17 9 4 43 19 43 1/8 finału PEMK 1/16 finału (1 runda)
1989 I (Wyższa Liga) 3/(16) 30 13 12 5 44 27 38 Półfinał
1990 I (Wyższa Liga) 1/(13) 24 14 6 4 44 20 34 Zwycięzca PU 1/8 finału (3 runda)
1991 I (Wyższa Liga) 5/(16) 30 13 9 8 43 34 35 1/16 finału PZPK 1/4 finału Zrezygnował z Pucharu ZSRR. Dalej awansował Tekstilszczik Kamyszyn

[edytuj] Ukraina

Sezon Rozgrywki Miejsce/ (Ilość drużyn) M. Z. R. P. B+ B- Pkt. Puchar Europa Uwagi
1992 I (Wyszcza Liha) 2/(10) 18 13 4 1 31 13 30 1/4 finału PEMK Faza grupowa Zrezygnował z Pucharu ZSRR na stadii 1/4 finału[4].
Finał: Tawrija Symferopol-Dynamo Kijów-1:0
1992/93 I (Wyszcza Liha) 1/(16) 30 18 8 4 59 14 44 Zwycięzca PU 1/16 finału (2 runda)
1993/94 I (Wyszcza Liha) 1/(18) 34 23 10 1 61 21 56 1/8 finału LM 1 runda
1994/95 I (Wyszcza Liha) 1/(18) 34 25 8 1 87 24 83 1/4 finału LM Faza finałowa
1995/96 I (Wyszcza Liha) 1/(18) 34 24 7 3 65 17 79 Zwycięzca LM Faza grupowa Dyskwalifikowany z LM za próbę przekupstwa
1996/97 I (Wyszcza Liha) 1/(16) 30 23 4 3 69 20 73 1/8 finału PU 1/32 finału (1 runda) LM – Runda kwalifikacyjna
1997/98 I (Wyszcza Liha) 1/(16) 30 23 3 4 70 15 72 Zwycięzca LM 1/4 finału
1998/99 I (Wyszcza Liha) 1/(16) 30 23 5 2 75 17 74 Zwycięzca LM 1/2 finału
1999/00 I (Wyszcza Liha) 1/(16) 30 27 3 0 85 18 84 Zwycięzca LM 2 faza grupowa
2000/01 I (Wyszcza Liha) 1/(14) 26 20 4 2 58 17 64 1/16 finału LM 1 faza grupowa Zrezygnował z Pucharu Ukrainy. Dalej awansował Spartak Sumy
2001/02 I (Wyszcza Liha) 2/(14) 26 20 5 1 62 9 65 Finalista LM I faza grupowa
2002/03 I (Wyszcza Liha) 1/(16) 30 23 4 3 66 20 73 Zwycięzca PU 3 runda LM – I faza grupowa
2003/04 I (Wyszcza Liha) 1/(16) 30 23 4 3 68 20 73 1/2 finału LM I faza grupowa
2004/05 I (Wyszcza Liha) 2/(16) 30 23 4 3 58 14 73 Zwycięzca PU 1/32 finału LM – I faza grupowa
2005-06 I (Wyszcza Liha) 2/(16) 30 23 6 1 68 20 75 Zwycięzca LM 2 runda kwalifikacyjna
2006/07 I (Wyszcza Liha) 1/(16) 30 22 8 0 67 23 74 Zwycięzca LM Faza grupowa
2007/08 I (Wyszcza Liha) 2/(16) 30 22 5 3 65 26 71 Finalista LM Faza grupowa
2008/09 I (Premier-liha) 1/(16) 30 26 1 3 71 19 79 1/2 finału PU 1/2 finału LM – I faza grupowa
2009/10 I (Premier-liha) 2/(16) 30 22 5 3 61 16 71 1/4 finału LM I faza grupowa
2010/11 I (Premier-liha) ?/(16) LM faza kwalifikacyjna

Przypisy

  1. ↑ http://sport.onet.pl/74318,1248685,1977466,,gazzajew_trenerem_dynama_kijow,wiadomosc.html | http://sport.interia.pl/pilka-nozna/news/gazzajew-trenerem-dynama-kijow,1312676<
  2. ↑ Олег Тимофеев: Великие клубы мира: "Динамо" на страницах еженедельника "Футбол. Хоккей" (ros.). www.fcdynamo.kiev.ua, 21 grudnia 2005. [dostęp 9 listopada 2008].
  3. ↑ Прем’єр-ліга – Склад команди. Сезон 2010/2011
  4. ↑ Klub Pamir Duszanbe awansował do 1/2 finału przez walkower.

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Linki zewnętrzne

p • d • e
Ukraińska Premier-liha w sezonie 2010/11
Flag of Ukraine.svg
p • d • e
Liga Mistrzów w sezonie 2009/10
Grupa A Coppacampioni.png
Grupa B
Grupa C
Grupa D
Grupa E
Grupa F
FC Barcelona • Inter Mediolan • Dynamo Kijów • Rubin Kazań
Grupa G
Grupa H
p • d • e
Zwycięzcy Pucharu Zdobywców Pucharów
1961: Fiorentina • 1962: Atlético Madryt • 1963: Tottenham Hotspur • 1964: Sporting CP • 1965: West Ham United • 1966: Borussia Dortmund • 1967: Bayern Monachium • 1968: A.C. Milan • 1969: Slovan Bratysława • 1970: Manchester City • 1971: Chelsea Londyn • 1972: Rangers F.C. • 1973: A.C. Milan • 1974: 1. FC Magdeburg • 1975: Dynamo Kijów • 1976: RSC Anderlecht • 1977: Hamburger SV • 1978: RSC Anderlecht • 1979: FC Barcelona • 1980: Valencia CF • 1981: Dinamo Tbilisi • 1982: FC Barcelona • 1983: Aberdeen F.C. • 1984: Juventus Turyn • 1985: Everton F.C. • 1986: Dynamo Kijów • 1987: Ajax Amsterdam • 1988: KV Mechelen • 1989: FC Barcelona • 1990: Sampdoria Genua • 1991: Manchester United F.C. • 1992: Werder Brema • 1993: Parma F.C. • 1994: Arsenal Londyn • 1995: Real Saragossa • 1996: Paris Saint-Germain F.C. • 1997: FC Barcelona • 1998: Chelsea Londyn • 1999: Lazio Rzym
 Coppacoppe2.png
p • d • e
Zwycięzcy Superpucharu Europy UEFA
1973: Ajax Amsterdam • 1974: Ajax Amsterdam • 1975: Dynamo Kijów • 1976: RSC Anderlecht • 1977: Liverpool F.C. • 1978: RSC Anderlecht • 1979: Nottingham Forest F.C. • 1980: Valencia CF • 1983: Aston Villa F.C. • 1984: Aberdeen F.C. • 1985: Juventus Turyn • 1986: Steaua Bukareszt • 1987: FC Porto • 1988: KV Mechelen • 1989: A.C. Milan • 1990: A.C. Milan • 1991: Manchester United F.C. • 1992: FC Barcelona • 1993: Parma F.C. • 1994: A.C. Milan • 1995: Ajax Amsterdam • 1996: Juventus Turyn • 1997: FC Barcelona • 1998: Chelsea Londyn • 1999: Lazio Rzym • 2000: Galatasaray SK • 2001: Liverpool F.C. • 2002: Real Madryt • 2003: A.C. Milan • 2004: Valencia CF • 2005: Liverpool F.C. • 2006: Sevilla FC • 2007: A.C. Milan • 2008: Zenit Sankt Petersburg • 2009:  FC Barcelona • 2010: 
 Star Ouro.svg
Simple gold cup.svg





Migalski: Nie złamałem zasad. PiS traci jeden głos
Marek Migalski, usunięty z delegacji PiS do Parlamentu Europejskiego, uważa, że argumenty użyte przez władze partii w związku z tą decyzją, są dla niego obraźliwe i nieprawdziwe. Żałuje, że jego list do prezesa PiS nie wywołał dyskusji o nowej strategii tego ugrupowania.
Malezyjczyk przemycał 95 węży boa
Malezyjczyk przyznał się do próby przemytu dzikich zwierząt po tym, jak na taśmie bagażowej lotniska w Kuala Lumpur rozerwała się torba, w której przewoził m.in. 95 boa dusicieli - poinformowały w piątek malezyjskie władze.
Rosja: Dwie ofiary śmiertelne nowej fali pożarów
Nowa fala pożarów wybuchła wczoraj w południowej Rosji, zabijając co najmniej dwie osoby i niszcząc setki domów w obwodzie wołgogradzkim i saratowskim.
Izrael-Palestyna: Będą rozmowy pokojowe
Premier Izraela Benjamin Netanjahu i prezydent Autonomii Palestyńskiej Mahmud Abbas zgodzili się w czwartek w Waszyngtonie wznowić rozmowy zmierzające do zawarcia porozumienia pokojowego, przerwane w grudniu 2008 r. przez Palestyńczyków.
Radykałowie palestyńscy grożą falą ataków na Izrael
Bojownicy z 13 organizacji palestyńskich połączyli siły, by wzmóc ataki na Izrael - ogłosił w czwartek wieczorem Hamas, kontrolujący palestyńską Strefę Gazy. To reakcja Hamasu na decyzję przywódców Izraela i Autonomii Palestyńskiej o wznowieniu rozmów pokojowych.
beton strzelce opolskie nnw uczelnie pozycjonowanie Kleszcze u psaofe zapisy Sztukateria Łódź projektowanie wnętrz mieszkania Konin misie pluszowe Akcje